_Autor o obrazie

Praca choć na pozór wydaje się abstrakcją pokazuje artystkę w czterech odsłonach. Każda z postaci artystki przyodziewa inną kreację co symbolizuje ich różnorodne charaktery takie jak: fioletowa artystka, łączniczka; czerwona, seksowna uwodzicielka; jasnobłękitna, skromna romantyczka i buntownicza punkrockówa z obdartymi spodniami.

Inspiracją do przedstawienia czterech typów kobiet jest teoria archetypów Carla Gustawa Junga, które reprezentują głęboką warstwę psychiki – nieświadomość zbiorową. Archetypy to praobrazy podstawowych znaczeń psychologicznych i wartości kulturowych. Archetyp nadaje formę uniwersalnym przeżyciom człowieka, ideom które on wyznaje i zawiera spory ładunek emocjonalny. Postacie przedstawione na obrazie odnoszą się do wymienionych przez Junga czterech archetypów kobiecych. Dziewczyna w fioletowej sukience odnosi się do archetypu „łączniczki” czyli kobiety intuicyjnej, medialnej, mistycznej (kolor fioletowy), wyczuwającej atmosferę otoczenia i zmiany epoki. Kobieta w czerwonym skąpym odzieniu odnosi się do archetypu „hetery” czyli kobiety pociągającej i eksponującej swoją kobiecość, która potrafi przyciągać i inspirować mężczyznę. Kobieta w jasnoniebieskiej sukience z białym kołnierzykiem odnosi się do archetypu „matki” czyli osoby łagodnej i opiekuńczej wobec otoczenia, która bardziej koncentruje się na potrzebach innych. Kobieta w obdartych spodniach odnosi się do archetypu „amazonki”, wojowniczki, która jest niezależna i walcząca o swoje ideały i samorozwój. Artystka przedstawia siebie w czterech odsłonach czyli czterech archetypach sugerując, że odczuwa łączność ze wszystkimi choć dziewczynie w fioletowej sukience przypisuje największą uwagę ustawiając ją jako jedyną w pionie i zwracając jej wzrok w kierunku widza.  Artystka najbardziej utożsamia się z archetypem łączniczki czyli kobiety, która tworzy pomosty pomiędzy odległymi światami, jest twórcza i zainteresowana tematami duchowymi i filozoficznymi.

Wszystkie kobiety przeplatają się wzajemnie tworząc cykl, którego wyrazem jest wijący się wokół wąż Uroboros – symbol nieskończoności, wiecznego umierania i odradzania się.

Również u siebie artystka odnajduje to symboliczne umieranie i odradzanie co wyraża się w nieustannym odczuwaniu wyczerpywania się form artystycznych i w następstwie poszukiwania ich przez nią na nowo.  To poszukiwanie jest związane z poszukiwaniem siebie poprzez przyglądanie się  wszystkim swoim twarzom przeplatającym się miedzy sobą wzajemnie.

Krąg przemian kobiety odpowiada czterem porom roku, czterem stronom świata, czterem porom dnia, czterem fazom księżyca i czterem żywiołom.

_Komentarz MONDI

Obraz „Cykl” autorstwa Ady Kaczmarczyk może być interpretowany jako opowieść o ludzkich doświadczeniach jako procesie ciągłej zmiany i transformacji, gdzie każdy etap przynosi nowe wyzwania, ale i możliwości ROZWOJU.
Postaci na obrazie na siebie oddziałują, przenikają się tworząc okrąg, symbol pewnego cyklu. Dostrzec można tu zmianę, ewolucję, ale i wzajemne oddziaływanie – a zatem i RELACJE, ludzkie interakcje oraz ich wpływ na nasze życie i doświadczenia. W REZULTACIE żadna z przestawionych kobiet po tym spotkaniu nie będzie już taka sama.

Podsumowując, dzieło Ady Kaczmarczyk może być interpretowany jako metafora ludzkiego doświadczenia, w którym relacje, rezultaty i rozwój są kluczowymi elementami, kształtującymi nasze życie i współistnienie z innymi.