_Grzegorz Klimek / Tryptyk Dialog II
_O autorze
Grzegorz Klimek urodził się 19 sierpnia 1987 roku w Kłobucku. W latach 2002-2007 edukował się w Liceum im. J. Malczewskiego w Częstochowie na kierunku Grafika Komputerowa. W 2006 roku brał udział w wymianie w ramach programu „Leonardo da Vinci” odbyta w „Scuola del Libro” w Urbino. W latach 2007-2008 studiował na Akademii im. Jana Długosza w Częstochowie, a w latach 2008-2013 – malarstwo na Akademii Sztuk Pięknych im. E. Gepperta we Wrocławiu. Działał aktywnie w Samorządzie Studenckim ASP we Wrocławiu.
„W malarstwie interesuje mnie dociekanie na temat struktur, które są elementem składowym każdego z otaczających nas przedmiotów. To ich relacje w mikro, oraz makro przestrzeni warunkują widzianą przez nas „realność”. Próby odwzorowywania, multiplikowania czy syntezy stanowią żmudne dociekania dążące do odkrycia oraz zrozumienia rzeczywistości.”
_Autor o obrazie
Tryptyk Dialog II to kompozycja przedstawiająca dwie zwrócone ku sobie głowy, widziane z profilu, umieszczone na skrajnych płótnach oraz umieszczonej na środkowym płótnie abstrakcyjnej formy złożonej z linii, brył i figur geometrycznych.
Główne dominanty kolorystyczne wybijające się z tła tryptyku, oscylują wokół barwy zielonej oraz pomarańczowej, z pełną gamą różnych ich odcieni i nasycenia. Zieleń odniesiona do relacji między ludzkich symbolizuje towarzyskość, stałość w poglądach i uczuciach, przyjaźń, spokój. Oranże na skali barw umieszczone są pomiędzy żółcieniami a czerwieniami, niejako tworząc w ten sposób pomost, relację, pomiędzy przeciwnościami. Pomarańcz, jako rezultat połączenia czerwieni i żółcieni, zawiera w sobie to, co jest w nich najlepsze. W ujęciu symbolicznym jest on często kojarzony z inteligencją, oświeceniem, przemianą, rozwojem. Akcenty czerwone, magentowe, fioletowe tworzące razem strukturę dla postaci/głów oraz abstrakcyjnego motywu centralnego płótna, mocno kontrastują z tłem.
To właśnie dzięki temu niecodziennemu zestawieniu barw, całość zawiera w sobie wewnętrzną aporię, tajemnicę, kwestię do omówienia, dynamikę, sytuację rozwojową – wszystko, co składa się na esencję relacji między ludzkich.
Dwie zwrócone ku sobie twarze/głowy są niemal swoim lustrzanym odbiciem, lecz różnią się w szczegółach (nie do końca) splątanych linii/myśli a ich lekko rozchylone usta pozwalają zastanawiać się, czy jest to gest świadczący o gotowości do mówienia, czy do słuchania? Czy geometryczne formy środkowej części tryptyku są rezultatem ich dialogu, czy powodem aby dialog stał się możliwy? Być może obie odpowiedzi są właściwe? A co jeśli ten dialog tworzy się w nieskończoność, jak nieskończone jest odbicie w lustrach ustawionych na przeciw siebie?
_Komentarz MONDI
W MONDI sporo wiemy na temat RELACJI międzyludzkich. Praca z człowiekiem – czy to w obszarze działu, firmy, czy z Pracownikami, czy z Klientami wymaga i naturalnie niesie za sobą budowanie RELACJI. Oparta na szacunku i zaufaniu współpraca i partnerstwo to esencja naszej pracy, a nieodłącznym jej elementem jest komunikacja. Przyświecające nam hasło: „Spełniamy marzenia o idealnym partnerstwie ludzi i firm” nie byłoby w końcu możliwe bez szczerych, otwartych rozmów. To dialog pozwala nam zrozumieć potrzeby różnych stron i stawiać pomiędzy nimi wspomniane przez Grzegorza Klimka pomosty.
